صبا(پیک عاشقان)

اگرچه آفتاب من با تو سرد می شود

و سایبان سبز درختان کوچه مان بی برگ

لیک بدان که مرا هیچ وقت با گرمی آفتاب و

دلبریهای سایه اش انسی نبوده است .

از چه با تو اینگونه آمیخته ام نمی دانم

از آنکه درتو زاده شدم

در تو رشد کردم

در تو عاشق شدم

در تو احیا شدم هرسال ؟

نمی دانم ...

فقط می دانم که از آمدنت شادم هر سال!