صبا(پیک عاشقان)

از سر شاخه ی مژگان بچکید

تنش ِ حاصل از آن بارش ِنرم

شاخه ی سرو وجودم بتِکاند

و تکان خوردن آن شاخه ی خُرد

نفسی در شب تاریک وجودم بدمید

و همان دَم ِ لطیف

آتش ِ خفته به خاکستر سُفلای وجودم بفروخت

حاصل ِ آتش آن

جانِ شیرین ِ عزیزم بگداخت

و از آن سرو ِ رَهی

عاشقی سوخته از شعله ی عشقی بگذاشت

منم آن عاشق و تو

دَم آن شاخه ی سرو

که چنینم بنُمود

خفته در مجمر مُشعَل ِ وجود

که دَم عیسویت ٬ آتش آن بفروخت.                                                                   خرداد ۸۵