صبا(پیک عاشقان)

همه گویند که :از راه رسیدست بهار

کاروان گل و زیبایی و شادی در راه

سخت در جلگه ی پر برف دویدست بهار

عشق و شادابی و نور و نفس و شور امید

همه را بهر تو بر دوش کشیدست بهار

ارمغانی ست که هر سال به ایثار و نثار

مهربانانه سر راه تو چیدست بهار 

بیدبُن غرق جوانه ست و به رقص آمده است

از دروبام و هوا بس که شنیدست بهار !!!

خیزوآغوش در آغوش لطیفش بگشای

روح هستی ست که جان بخش وزیدست بهار

چشم بیدار بر این تلخی ایام ببند

خواب هایی شکرین بهر تو دیدست بهار     

                                                       « فریدون مشیری»

 که چه در دل دارم

کاش می شد نفسی برکشم از عمق وجود

وتورا سوزانم با عطش های درون

کاش می شد که بدانی تقدیر

دست پر مهر تو و دامن پرعشق مرا

به هم آغوشی هم نپسندید!

کاش می شد که تو را باز به خود می خواندم

و تورا در حرم امنِ تَنَم ، به ضریح دل خویش

-به تمنای یکی گشتنمان- آنچنان می بستم

 که شویم بی تردید ، من و تو یک تصویر

و خوش آوازه ی پیوستنِ ما

  بزند زخمه برستاره ها   

و طرب آورد فرشته ها

                  ***

کاش می مردم و چشمان غزل خوان تو را

به ره رفته ی خویش

 اشک ریزان و پر از زهرِ ملال

 من نمی دیدم باز!

کاش هرگز به صدای بغضت

 - که چنین تلخ شکست-

گوش نسپرده بُدّم !

 وقتی از کُنهِ درون،داد بر آوردم :«نه ! دیگرت مهرِ توام در سر نیست!»

کاش می دانستی که مراچاره بجز رفتنِ با قسمت نیست!

کاش می دانستی که به همراه ترک خوردن تو

منم از اوج به کف افتادم...

و درونِ قفس پولکی ام

  بی صدا می خوانم :  " کاش می دانستی که چه در دل دارم ..."

اکنون منم که خسته ز دام فریب و مکر

بار دگر به کنج قفس رو نموده ام

بگشای در که در همه دوران عمر خویش

جز پشت میله های قفس خوش نبوده ام !                             فروغ